Μπήκα σ'ένα μεγάλο χαρτοβιβλιοπωλείο που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης.
Στο κάτω πάτωμα υπήρχε έντονη κινητικότητα.
Παιδάκια διάλεγαν τα σχολικά τους είδη, φοιτήτριες αγόραζαν χρωματιστά τετράδια.
Στον επάνω όροφο συναντά κανείς τα βιβλία.
Ανέβηκα τις σκάλες.
Και ήταν σαν να μπήκα σε νεκροταφείο.
Ούτε καν η υπάλληλος δεν ήταν εκεί.
Αφού πέρασαν 5 λεπτά κατά τη διάρκεια των οποίων περπατούσα ανάμεσα στους "τάφους" , εμφανίστηκε.
Μπορεί και να'κρυβε απορία το βλέμμα της. Ποιός είναι αυτός που ήρθε να ταράξει τον μακάριο ύπνο των βιβλίων;
Ήθελα να τα πάρω στα χέρια μου και να τους πώ λόγια τρυφερά. Να ζεστάνω το κρύο περιβάλλον τους. Να τους πω ψέμματα πώς κάποιος θα'ρθει και θα τα αγοράσει, θα τα διαβάσει, θα γελάσει και θα κλάψει με τις ιστορίες τους. Ωστόσο, δεν έκανα τίποτα γιατί η πωλήτρια θα με περνούσε για τρελή!
Της ζήτησα μόνο να ψάξει αν επανακυκλοφόρησε το βιβλίο που με είχε μαγέψει χρόνια πριν, όταν ήμουν παιδί. Τον "Μαγικό κύκλο". Και η απάντηση ήταν θετική. Περιμένω τηλέφωνο. Όταν με καλέσουν, θα τρέξω και θα το αγοράσω...θα ξανασυναντηθούμε!

Στην Γουέντυ, το λύκο που χάθηκε.
Και στο μικρό λυκάκι-παιδάκι που κρύβουμε (ευτυχώς) μέσα μας.
" Όταν δύο πλάσματα αγαπιούνται, είχε πει η Γουέντυ, είναι σαν να υπάρχει γύρω τους ένας μικρός μαγικός κύκλος που τους ακολουθεί παντού κι είναι πιο δυνατός από ο,τιδήποτε. Αυτός ο κύκλος δεν φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου και κανείς δεν μπορεί να τον σπάσει.."