τότε είναι που

Την ώρα αυτή που ησυχάζουν τα πάντα
κι ακούγεται μόνο ο ήχος του ψυγείου και ανεπαίσθητα
μόνο με τεντωμένο αυτί
οι ήχοι της πόλης
και η αναπνοή
τότε είναι που

ηρεμώ και νιώθω
εμένα

Όταν οι σκέψεις βρίσκουν την θέση τους
και τα μέλη του σώματος χαλαρώνουν
όταν τα βλέφαρα χαμηλώνουν

τότε είναι που

χαλαρώνει
το μέσα μου
χαμηλώνει κι ο ίσκιος μου

Όταν η ώρα του ύπνου πλησιάζει

τότε είναι που

ψηλώνει το όνειρο
μεγαλώνει.

Καληνύχτα

Το βράδυ...

...πότε πότε έρχεται μία μελαγχολία και μπαίνει από το παράθυρο.
Αυτό το παράθυρο που έχει θέα στην πόλη με τα μικρά φωτάκια που αναβοσβήνουν.
Με το σκοτάδι που κρύβει την ασχήμια της.

Κι όμως, το παράθυρο είναι πόρτα για μία μικρή ενόχληση στο στήθος
-κι ένα πνίξιμο-
κι ένα στεναγμό που δεν ανακουφίζει.

Ballo Sardo-Σαβίνα Γιαννάτου

Όπου κι αν γυρίσω βλέπω τοίχους.
Αν ο ουρανός ήταν στη γη θα τον είχαν χτίσει κι αυτόν.


Κοιτάχτε να μειώσετε, βαρόνοι, την τυραννία
αλλιώς δίνω όρκο ότι θα χάσετε την εξουσία.
Κηρύχθηκε ήδη ο πόλεμος κατά της αυθαιρεσίας
κι άρχισε να χάνει ο λαός την υπομονή του.
Προσέξτε γιατί εσηκώνετε μια φωτιά εναντίον σας,
προσέξτε γιατί δεν είναι ένα παιχνίδι αλλά κάτι που
γίνεται πραγματικότητα.
Προσέξτε γιατί ο αέρας μυρίζει θύελλα,
κόσμε παραπληροφορημένε άκου την φωνή μου.

https://www.youtube.com/watch?v=Cwr1lBcsWyM&feature=youtu.be

Πάμε

Μία όμορφη μέρα
ήρθα και σε πήρα απ'το χέρι
και σου'πα "πάμε"

Πάμε να κρύψουμε το χρόνο
κάτω απ΄τις μικρές πετρούλες της ακρογιαλιάς

πάμε να ξοδέψουμε τα λεπτά
-όσα λεπτα μας απομένουν μέχρι το ξημέρωμα-
κοιτάζοντας τα αστέρια,
νιώθοντας την άμμο ζεστή κάτω απ'το σώμα μας

Δεν θα πούμε λέξη σήμερα,
θα τα πούμε όλα αύριο

αύριο θα τραγουδήσουμε τραγούδια
θα ψιθυρίσουμε στίχους,
θα τσιρίξουμε "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

(Σημειώσεις από τον Αύγουστο του 2012)

Κυνηγητό

Εγώ δεν ονειρεύομαι όταν κοιμάμαι,

μον ονειρεύομαι όταν σβήνει το φως

πέφτει η σιωπή και κλείνουν τα βλέφαρα.

Ονειρεύομαι..

Και κάθε πρωί όταν ξυπνάω 

βήμα το βήμα βρίσκομαι πιο κοντά στα όνειρά μου.

Μέχρι το βραδυ όμως,

 αυτά έχουν φύγει τρέχοντας.

για

Κι όμως θέλω να γράψω..
να σπάσω για λίγο την άδειά μου και να γράψω

για τις περίεργες μέρες.Για τα δώρα τους.
Δώρα ευχάριστα. Δώρα δυσάρεστα.
Για το ρολόι τους. Που είναι χαλασμένο
και πότε τρέχει,
πότε αργοπεθαίνει και σταματά ανελέητο.

Για τα βράδυα που γίναν μέρες και
 για τις μέρες που τα πουλιά κελαηδούν ασταμάτητα.

Για την ομορφιά που σε πείθει πως αλλού είναι τα σημαντικά.
Παντού τα όμορφα.

Για τη λογική που σκοτώνει για άλλη μια φορά τη φαντασία.


Για το μεγάλο πλατάνι που όλο πλαταίνει (μμ) και
για τα τριαντάφυλλα στην πόρτα,
για την αγελικούλα στο κήπο,

για το παιδάκι  που αρχίζει να με συνηθίζει σιγά-σιγά και σήμερα μου χάρισε φιλί

για τις μυρωδιές,
για το ρετσίνι στο πεύκο,

για την ανεμελιά μιας μοναχικής βόλτας,

για το περίμενε της Κυριακής,

για τους Χειμερινούς Κολυμβητές
και την τρελή ροδιά τους,

για το νηπιαγωγείο των ονείρων μου,
για τα βιβλία μου, της παιδαγωγικής
και το καλοξυμένο (πάντα) μολύβι μου,

για το λαούτο μου
και για την αδερφή μου που μεγαλώνει
μέρα την μέρα
για τα γέλια μας τελευταία

για το καλοκαίρι
για μακροβούτια
και για βράδια στην παραλία

για το καρπούζι
και το κόκκινο χρώμα

και μετά από αυτά θα σωπάσω και πάλι
καληνύχτα

Κούνια μπέλα

Είσαι κουρασμένη.
Παρόλα αυτά πηγαίνεις στο πάρκο κρατώντας ένα μικρό παιδικό χεράκι.
Κάθεστε στις κούνιες.

Είναι άνοιξη επιτέλους και το ελαφρύ αεράκι φέρνει ένα άρωμα γιασεμιού..
Σκαρώνεις αστεία στιχάκια που μιλούν για σας..
Τραγουδάς.
Το παιδικό του γέλιο ξεχύνεται γάργαρο..
Παίρνεις φόρα, πετάς ψηλά και είσαι ξανά

ένα μικρό ξέγνοιαστο παιδί


για δέκα ολόκληρα της ώρας λεπτά

Ταλαντεύομαι..

RENE AUBRY: "Chaloupée"

κεφτέδες με πατάτες

στο πάμε γυρεύοντας 

 
Αποφασίσαμε να δούμε την ταινία "Κοτόπουλο με δαμάσκηνα"
(βρε τι τίτλος είναι αυτός;)στο  Ολύμπιον....

Μια... μελό ιστορία

Η  29η Δεκεμβρίου του 2011 ήταν μία επεισοδιακή μέρα καθώς μία Παπαρούνα κι ένας Λύκος αποκάλυψαν στην διεθνή κοινότητα το παμπάλαιο μυστικό του κουραμπιέ με αποτέλεσμα ο τελευταίος να χάσει την αίγλη του και λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά να σταματήσουν εντελώς οι πωλήσεις. Αυτά όμως είναι κακά νέα για τους λάτρεις των μελομακάρονων, διότι σημειώθηκε έλλειψη και ψάχνουν όλοι πανικόβλητοι να βρουν έστω και ένα..

Οι λάτρεις του μελομακάρονου και δηλωμένοι εχθροί του κουραμπιέ ισχυρίζονται ότι ο πρώτος  έχει μεγαλύτερη θρεπτική αξία από τον δεύτερο βάσει των υλικών του καθενός. 
Κι αυτό γιατί τα βασικά υλικά του μελομακάρονου  είναι το μέλι, τα καρύδια και το ελαιόλαδο σε αντίθεση με το βούτυρο και την ζάχαρη του δεύτερου. 

Εκτός όμως από τα παραπάνω διατροφικά, η ιστορία του μελομακάρονου είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
Για όσους δεν γνωρίζουν ακολουθεί μία σύντομη διήγηση.

Οι καλλικάτζαροι, ως γνωστόν είναι κάτι μικρά ζαβολιάρικα πλασματάκια που δεν είναι κακά, όχι, αλλά κάθε Χριστούγεννα έρχονται στην γη και φέρνουν τα πάνω κάτω, 

τα αριστερά δεξιά, τα μέσα έξω, τα ίσια στραβά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Πριν πολλά πολλά χρόνια λοιπόν, μπήκαν καμιά ντουζίνα 

σε μιάς νοικοκυράς την όμορφη  κουζίνα.

Κι είπανε να χαλάσουν όλα τα υλικά

να μην μπορεί να φτιάξει των Χριστουγέννων τα γλυκά.

Άνοιξαν ντουλάπια, άνοιξαν συρτάρια, 

τα κάναν όλα γης μαδιάμ,

φόρεσαν ποδιές, πήραν τα κουτάλια

κι όρμηξαν στο μέλι για να το κάνουν χάλια.

Το ανακάτευαν καλά 

το ρίξαν σε λεκάνη

και το πρωί η δέσποινα δεν ξέρει τι να κάνει.

Με χάχανα και γέλια κάνανε τα ίδια

σε μία σακούλα που'χε 

μέσα τα καρύδια.

 Άρχισαν να τα διαλύουν, άρχισαν να τα σπάνε, 

αρχίσαν να χορεύουν και να τα μασουλάνε.

Ύστερα  σκεφτήκαν μεγάλη σκανταλιά,

τα ρίξανε  στο μέλι, φαντάσου τι ζημιά!!

Κι έπειτα ρίξαν κι άλλα.

διάφορα υλικά,

το μέλι να χαλάσουν

να φύγει η νοστιμιά.

Και ρίξανε και λάδι,

γαρύφαλλο, κανέλα

και το κονιάκ που βρήκανε μέσα σε μια βαρέλα.

 Κι αρχίσανε να πίνουνε και να τραγουδούν

τραγούδια ξεχασμένα που εκείνοι τ'αγαπούν.

Και χιχιχι και χαχαχα

αρχίσανε τα χαχανα

και χουχουχου και ριριρι

πετάνε το  αλεύρι.

Και ιαχές πολεμικές βγάζουνε μεθυσμένοι 

και η κουζίνα στη στιγμή μοιάζει σα χιονισμένη.

Μπόλικο αλεύρι έπεσε και μέσα στην λεκάνη

κι ο Νικο-καλλικάντζαρος

σκέφτεται να το κάνει 

μπαλίτσες στρόγγυλες μικρές

μπαλίτσες όμορφες γλυκές. 

Παίρνει λοιπόν το μείγμα

κάνει μία μπαλίτσα

κι ύστερα στόχο βάζει τ'Αργύρη την κοιλίτσα.

Ο Αργύρης νευρικός φτιάχνει μιά μπάλα άλλη

κι αμέσως την πετάει στου Νίκου το κεφάλι.

Κι έτσι παιχνίδι έκαναν για ώρα πολύ ακόμη

μέχρι που κουραστήκανε

το πάρτυ εδώ τελεεεεειώνει!

Σηκώθηκαν και φύγανε λοιπόν ευτυχισμένα

κι άφησαν πίσω ένα χαμό τα άτιμα, τα σκασμένα.

Πρωί-πρωί μπαίνει η Κυρά

μέσα στην κουζίνα ,

τα βλέπει όλα ρημαδιό

κι αρχίζει τη φασίνα.

Και κλαίει για όλα τα υλικά

που 'χε αγοράσει για γλυκά,

και σκέφτεται την συμφορά.

 Γιατί τ'απόγευμα νωρίς

θα ρθουνε να την δούνε

τα εγγονάκια τα μικρά

και δεν θα γλυκαθούνε...

Μα βλέπει στο τραπέζι,

τα καφετί μπαλάκια

και σκύβει απορημένη.

Κι έτσι όπως σκύβει μυρωδιά 

μες στο ρουθούνι μπαίνει.

Και κάθεται και σκέφτεται πώς ίσως τα μπαλάκια

μπορεί αν βάλει και ψηθούν, να γίνουνε γλυκάκια.

Και μες στο φούρνο τα'βαλε και ψήθηκαν ωραία

κι έβαλε και δοκίμασε την έξυπνη ιδέα.

Και ήταν νόστιμα πολύ τα μελό-μπαλάκια,

κι άρεσαν πολύ στα δυό της εγγονάκια.

Τότε λοιπόν παίρνει χαρτί, μολύβι, τα γυαλιά της

και γράφει κάτω συνταγή...

που αργότερα έγινε γνωστή σ'ολόκληρη τη γη.



----------------------------------------------------------
------------------------------------------------
-----------------------------------------
--------------------

Και του χρόνου-πάμε γυρεύοντας

θυμάμαι-θυμάσαι;

3 χρόνια μετά την πρώτη μας ηχογράφηση...
εγώ δεν είμαι πια 19 κι η αδερφή μου είναι πλέον 11.
Διαβάζουμε μαζί το "θυμάμαι-θυμάσαι" του Χρήστου Μπουλώτη...

θυμόμαστε όλα εκείνα που ζήσαμε παρέα...
παιχνίδια,
παραμύθια,
χειμώνες,
αποχαιρετισμούς
και ανταμώματα...

κι ονειρευόμαστε τα ταξίδια που θα δεν ταξιδέψαμε ακόμη...

Θυμάσαι;

Let it snow

Μόλις βγήκα από το σπίτι
είδα δυο κάτω από μία ομπρέλα.
Δεν έβρεχε.
Το χώμα στεγνό.
Κι αυτοί, αγκαλιά κάτω από την ομπρέλα.
Μία ομπρέλα λοιπόν μπορεί να μας φέρει κοντά.
Βρέχει δεν βρέχει.

η επόμενη μέρα

Τα φύλλα χορεύουν άναρχα στην αυλή μου.
Ο ήλιος σήμερα μας έκανε τη χάρη.
Κι εγώ στέκομαι στο παράθυρο και απορώ.

Ακούω το σφύριγμα του αέρα,
καπνίζω ένα κακο-στριμμένο  τσιγάρο,
βάζω τα πράγματα σε μία σειρά
και δεν μετανιώνω.
Για όσα τόλμησα να κάνω.
Για τις φορές που έκλεισα τα μάτια,
πήρα την απόφαση και βούτηξα βαθιά.

Το τι θα φέρει η επόμενη μέρα δεν το ξέρω.
Ξέρω μόνο πως όσα έχουμε μέσα μας
πρέπει να τα φυλάμε με φροντίδα
και να τα μοιραζόμαστε..
και για όλα αυτά να μην ντρεπόμαστε.
Περήφανοι να είμαστε
και να τα βγάζουμε στο φως.

Μίας όμορφης ημέρας

Στροβιλίσου

Βάλτο δυνατά, κλείσε τα μάτια και στροβιλίσου...

(Δοκιμασμένο)

Και σε ρωτάω λοιπόν...τι κάνεις;

Όνειρα. Σχέδια.
Όποτε μπορώ...
Όσο πιο πολύ μπορώ...
Πότε είμαι ενθουσιώδης και
πότε φοβισμένη ότι δεν θα πραγματοποιηθούν...
Ωστόσο, δεν παραιτούμαι,.
Όχι από τα όνειρα,
Όχι από τα απλά πράγματα (που είναι στο χέρι μου να τα υλοποιήσω. )
\
Αυτές τις μέρες, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου,
προσπαθώ να μην πέσω σε κενό αέρος.
Το'χεις νιώσει φαντάζομαι κι εσύ...
Νιώθεις την χαρά ανάμεικτη με λύπη
γι΄αυτό που τελείωσε και φεύγει,

ανεπιστρεπτί.

Και προσπαθείς να μείνεις ψηλά και να μην πέσεις.
Φοράς την μάσκα οξυγόνου
και στις αναταράξεις
κρατάς το χέρι του διπλανού σου,
των φίλων σου.

Και κάνεις όνειρα και είσαι έτοιμος για κείνη την βουτιά.

Ποιά βουτιά;

Αυτήν με το αλεξίπτωτο.
Που είναι κόκκινο και μπλε
και καμιά φορά δεν ανοίγει το άτιμο.
Και γκρεμοτσακίζεσαι.
Μα
είσαι ένα καρτούν
κι ενώ έχεις γίνει λιώμα
με μία αστεία κίνηση
ξαναπαίρνεις το σχήμα σου

έχεις μόνο μία γκριμάτσα πόνου στην αστεία φάτσα σου.

Και πέφτεις πάλι.


Αν είσαι τυχερός, το αλεξίπτωτο ανοίγει αυτή τη φορά.
Και βλέπεις-ουου-υπέροχα πράγματα από ψηλά.
Και ο αέρας σφυρίζει γύρω σου
και για μία στιγμή- το πίστεψες!- πετάς.

Πάρε βαθειά ανάσα λοιπόν
και πάμε.

11 χρόνια τώρα...

http://galaziakithara.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

Σήμερα έχουμε επέτειο. Κλείνει τα 11 της χρόνια κι ήμουν 11 χρονών όταν γεννήθηκε.
Η αδερφίκα μου.

Ο Μαγικός Κύκλος

Μπήκα σ'ένα μεγάλο χαρτοβιβλιοπωλείο που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης.

Στο κάτω πάτωμα υπήρχε έντονη κινητικότητα.

Παιδάκια διάλεγαν τα σχολικά τους είδη, φοιτήτριες αγόραζαν χρωματιστά τετράδια.

Στον επάνω όροφο συναντά κανείς τα βιβλία.

Ανέβηκα τις σκάλες.

Και ήταν σαν να μπήκα σε νεκροταφείο.

Ούτε καν η υπάλληλος δεν ήταν εκεί.

Αφού πέρασαν 5 λεπτά κατά τη διάρκεια των οποίων περπατούσα ανάμεσα στους "τάφους" , εμφανίστηκε.

Μπορεί και να'κρυβε απορία το βλέμμα της. Ποιός είναι αυτός που ήρθε να ταράξει τον μακάριο ύπνο των βιβλίων;

Ήθελα να τα πάρω στα χέρια μου και να τους πώ λόγια τρυφερά. Να ζεστάνω το κρύο περιβάλλον τους. Να τους πω ψέμματα πώς κάποιος θα'ρθει και θα τα αγοράσει, θα τα διαβάσει, θα γελάσει και θα κλάψει με τις ιστορίες τους. Ωστόσο, δεν έκανα τίποτα γιατί η πωλήτρια θα με περνούσε για τρελή!

Της ζήτησα μόνο να ψάξει αν επανακυκλοφόρησε το βιβλίο που με είχε μαγέψει χρόνια πριν, όταν ήμουν παιδί. Τον "Μαγικό κύκλο". Και η απάντηση ήταν θετική. Περιμένω τηλέφωνο. Όταν με καλέσουν, θα τρέξω και θα το αγοράσω...θα ξανασυναντηθούμε!

Το βιβλίο "μαγικός κύκλος" της Σουζάνα Ταμάρο, κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις αιώρα και ζητά αναγνώστες. Είναι ένα παραμύθι για μικρούς-μεγάλους και για μεγάλους-μικρούς  που αγαπούν τα βιβλία και δεν βλέπουν τηλεόραση (ή έστω δεν αποβλακώνονται) και έχουν ακόμη στρογγυλά, καθαρά μάτια.

Στην Γουέντυ, το λύκο που χάθηκε.

Και στο μικρό λυκάκι-παιδάκι που κρύβουμε (ευτυχώς) μέσα μας.

" Όταν δύο πλάσματα αγαπιούνται, είχε πει η Γουέντυ, είναι σαν να υπάρχει γύρω τους ένας μικρός μαγικός κύκλος που τους ακολουθεί παντού κι είναι πιο δυνατός από ο,τιδήποτε. Αυτός ο κύκλος δεν φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου και κανείς δεν μπορεί να τον σπάσει.." 

" Ο κόσμος είναι στρόγγυλος, είναι ένας κύκλος, μία ρόδα. Όλα πάνε κι έρχονται, όλα τελειώνουν για να αρχίσουν ξανά.... αλλιώς θα ήταν τετράγωνος μικρό μου κουτάβι."

Χωρίς πολλά λόγια....

Πήραμε πτυχίο! Όλε

Σαν ζωή

Με αυτό το κομμάτι........
Χαίρεσαι, παίζεις, μελαγχολείς κι όλα σε μικρές δόσεις δευτερολέπτων.
Μετά εναλλαγή.
Σαν να ακούς τη ζωή.

Rene

Ο ελάχιστος εαυτός...

έχει πολλούς μήνες που κυκλοφόρησε. Για'μένα κυκλοφόρησε σήμερα.
Σήμερα που ήθελα κάτι καινούριο να ακούσω...
Το κρατούσα σε ασφαλές συρτάρι για να το ακούσω οταν θα πρέπει
κι όταν θα μπορώ.
Ένας δίσκος, απαιτεί συγκεκριμένες κινήσεις για να ακουστεί.
Θέλει εκείνη την ψυχική διάθεση.
Θέλει ανοιχτά αυτιά.
Ανοιχτά παράθυρα.

Το μπλοκάκι με τα λόγια και τις πληροφορίες.
Για να σιγομουρμουρίζεις κι εσύ.

Σαν μικρό παιδί.